Alexandra Fitters | Meanderen tussen Kunst en toegepaste vormgeving

Het vertrekpunt van mijn werk ligt in het begrip durée van filosoof Henri Bergson: tijd niet als iets meetbaars of lineairs, maar als een voortdurende stroom waarin ervaringen, indrukken en veranderingen in elkaar overlopen. Vanuit die gedachte ontstaat mijn werk in wisselwerking met wat zich onderweg aandient.

Ik observeer wat er in mijn omgeving gebeurt en hoe onze verhouding tot die omgeving voortdurend verschuift. Wat nemen we in, wat laten we achter en hoeveel ruimte laten we voor verandering? Soms ligt het antwoord in een landschap, soms in een alledaagse handeling, een regel of een materiaal dat van betekenis verandert.

Mijn werkwijze ligt niet vooraf vast. Ieder project vraagt om een eigen vorm en materiaal. Fotografie, collage, cyanotypie, installatie en gevonden of afgedankte materialen kunnen daarin naast elkaar bestaan. Het proces krijgt de tijd om zich te ontvouwen; intuïtie en toeval mogen mede bepalen waar het werk terechtkomt.

Mijn autonome praktijk vormt de basis van mijn werk. Van daaruit ontstaan ook vertalingen naar fotoprints, objecten en werken op papier, en samenwerkingen waarin dezelfde manier van kijken een andere vorm krijgt.